اگر به یک بچه در حال خواب نگاه کنید، مشاهده می‌کنید که شکم بچه با هر نفس بالا و پایین می‌رود. بچه ها به صورت ذاتی با دیافراگم( عضله گنبدی شکل زیر شش ها) تنفس می‌کنند.اگر بیماری مزمن ریه دارید،ممکن است به جای دیافراگم از عضلاتکمک تنفسی ( ترکیبی از عضلات سینه،شانه ها و گردن) استفاده کنید. استفاده از این عضلات به تلاش بیشتری نیاز دارد و تنگی نفس را بدتر می‌کند. شما باید یاد بگیرید دوباره با دیافراگم نفس بکشید. زیرا در اینصورت به جای چند عضله از یک عضله برای نفس کشیدن استفاده می‌کنید و در نتیجه کمتر انرژی مصرف می‌کنید.
1) در حالت نشسته یا درازکش طوری قرار بگیرید که احساس راحتی کنید( اوایل ممکن است این تکنیک در حال درازکش آسانتر باشد). به آرامی از بینی نفس بکشید. تا 2 بشمارید. وقتی که نفس می‌کشید، شکم شما باید بیرون بیاید.
2) با لب‌های غنچه ای شکل، نفستان را بیرون دهید. تا 4 بشمارید. وقتی که نفستان را بیرون می‌دهید باید احساس کنید که شکمتان داخل می‌رود.
تمرین

عضله دیافراگم را مانند هر عضله دیگری می توان تقویت کرد. فرد می خوابد و یک وزنه سبک را روی شکم می گذارد و چند دقیقه تنفس دیافراگماتیک انجام می دهد. ابتدا از وزنه های سبک تر شروع شده و سپس می توان به تدریج از وزنه های سنگین تر استفاده کرد.